*رسانه های داخلی و خارجی دارند تلاش می کنند اقتصاد و مردم ما را غرق مصنوعی کنند ؛*

✍ مجید گودرزی

دیروز مجبور شدم یک بار دیگر قطعنامه هابی را که با اسنپ بک برمی گردند را مرور کنم . چون آنچه در ذهن من بود با حجم فشارهای رسانه ایی و جو روانی جامعه هیچ‌ سنخیتی نداشت. فکر کردم گفتم شاید من دارم اشتباه می کنم.
🔺قطعنامه ۱۶۹۶ از ایران می خواهد غنی سازی اورانیوم را متوقف کند؛
🔺قطعنامه ۱۷۳۷ ممنوعیت صادرات یا انتقال فناوری و تجهیزات حساس هسته ایی و موشکی به ایران؛
🔺قطعنامه ۱۷۴۷ ممنوعیت صادرات سلاح از ایران؛
🔺قطعنامه ۱۸۰۳ محدودیت صادرات و واردات اقلامی که کاربرد دو گانه دارند؛
🔺قطعنامه ۱۸۳۵ تاکید دوباره بر اجرای کامل قطعنامه های قبلی؛
🔺قطعنامه ۱۹۲۹ محدودیت های مالی و نظامی و سرمایه گذاری و کشتیرانی و فشار بر سپاه پاسداران؛
بغیر از قطعنامه ۱۹۲۹ کدام قطعنامه بر زندگی مردم تاثیر مستقیم دارد!؟
در خصوص قطعنامه ۱۹۲۹ هم تحریم‌های مالی ۱۰ سال پیش اثر زیادی داشتند، چرا که زیر ساخت های مالی تماما در اختیار آمریکایی ها بود، اما اکنون حتی اگر استفاده از سوئیفت آزاد هم باشد، دیگر کاربرد ندارد. سیستم مالی RMB و SPFS چین و روسیه تبادلات مالی را تنها در چند ثانیه انجام می دهند در حالی که سوئیفت تا یک هفته زمان نیاز داشت.

برخی مشکلات داخلی خیلی بیشتر از تحریم‌های بین‌المللی بر زندگی مردم تاثیر گذاشته است و اصولاً بسیاری از قطعنامه ها تاثیر مستقیم چندانی در زندگی مردم ندارند . مثلا ممنوعیت واردات قطعات با کاربردهای دوگانه چه تاثیری در اقتصاد و معیشت مردم دارد؟ مقایسه کنید قطعنامه های بین المللی را با فشاری که صاحبخانه ها به معیشت مردم وارد می کنند و کمبود عمدی زمین توسط دولت که بیش از ۳۳ درصد هزینه معیشت مردم را بالا برده است و ۱۰۰ درصد درآمد مردم را می بلعد . *حریم بیشتر از تحریم به معیشت مردم ما آسیب زده است.*

بخش بزرگی از مشکلات کشور عمدی و داخلی هستند و هیچ ارتباطی با قطعنامه های سازمان ملل ندارند. عده ایی در داخل ایران مسئول بالا بردن هزینه توئیت های ترامپ شده اند.

اقتصاد ما با مجموعه کاملی از رفتارهای غلط مواجه شده است، چه از طرف مردم و چه از طرف دولت. *مردم ما نمی دانند که اگر دلار ۱۰۰ درصد هم بالا برود آنها سود نخواهند کرد . آنها در یک کالا صددرصد سود می کنند اما باید هزاران قلم کالا را با ۱۰۰ درصد افزایش بخرند.* این رفتارهای احمقانه از تمام قطعنامه های سازمان ملل بیشتر به اقتصاد ما آسیب زده است .

بخش دیگری که مشکلات بسیاری برای کشور ایجاد کرده است سرمایه گذاری عظیم در بازارهایی است که ارزش افزوده صفر دارند .
مگر می شود کشوری اینقدر در بازارهایی که ارزش افزوده صفر دارند سرمایه گذاری کند و بطرز احمقانه ایی انتظار رشد و توسعه داشته باشد ؟

گوشت را ۳ برابر پاکستان به مردم می فروشند و برخی خودروها هم تا ۸ برابر قیمت جهانی به مردم عرضه می گردد. آیا اینها به قطعنامه های سازمان ملل ربط دارند. حجم عظیمی از برنج های وارداتی برای ایجاد بحران یا روی کشتی می ماند، یا گم می شود. بهانه واهی همه ی این رفتارهای غلط هم تحریم و قطعنامه است .

*ما به اصلاحات اجباری و عمیق نیاز داریم* . اولین و مهمترین بخشی هم که نیازمند اصلاح است مدیریت های کشور است. مدیران سیاسی دمار از روزگار بخش های تخصصی کشور درآورده اند.

ما باید بپذیریم در دنیایی زندگی می کنیم که سازمانهای بین المللی ابزار دست قدرتهای بزرگ هستند و قانون قدرت جای قدرت قانون را گرفته است. ما نباید با هر تشر زورمندان عالم بهم بریزیم .

🇮🇷کانال مستاجران ایران 🇮🇷