نا معامله و نامعادله ودیعه مستأجران در ایران

✍ مجید گودرزی

ودیعه در کشورهای پیشرفته وجه التزام است و بخشی از اجازه نیست. در اکثر کشورها ودیعه یا همان رهن مستاجر به اندازه سه ماه اجاره و برای جایگزین کردن سه ماه عدم پرداخت اجاره احتمالی است که باید در پایان قرارداد با سود متعلقه به مستاجر بازگردانده شود.

یا اینکه مبلغی برای جبران خسارت‌های وارده احتمالی در پایان مدت اجاره به ملک است که با رای دادگاه قابل برداشت است.

اما در ایران ودیعه بجای وجه التزام و تضمین ، تبدیل به خون بها شده است. سقف ودیعه نامحدود است و دهها و صدها برابر اجاره ماهیانه در نظر گرفته می شود.

ودیعه باعث فلاکت مستأجران شده است. برای اساس آمارهای رسمی ۴۳ درصد مستأجران زیر خط فقر رفته اند و این میزان هر روز بیشتر می شود . از سال ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۲ ارزش و قدرت خرید ودیعه مستاجران ۹۲ درصد کاهش پیدا کرده است.

در یک عرف غلط اندر غلط و ظالمانه، ودیعه مستأجران در شرایط تورم شدید و دو رقمی بصورت قرض الحسنه و با ارزش زمانی صفر محاسبه می شود.

قیمت ملک در ایران جاری محاسبه می شود و ارزش ودیعه بصورت قرض الحسنه . این دوگانه فلاکت مستأجران است. این یک کلاهبرداری جمعی است که باعث فقر شدید مستأجران شده است. مالکان حاضر نیستند تورم را در ودیعه مستأجران محاسبه کنند و از تورم دو رقمی نهایت سو استفاده را می کنند. آنها در پایان قرارداد که عموما هم یک ساله است تا ۴۰ درصد کمتر به مستأجران اعتبار پس می دهند. آنها زیر بار شاخص های ثابت مثل ارزهای معتبر یا طلا نمی روند و تضییع حقوق مستأجران در ایران بیداد می کند.