چرا نباید کمبود برق داشته باشیم؟

ظرفیتها در صنعت برق ایران در دنیا بی نظیر است در حداقل موضوع، ما بزرگترین دارنده منابع نفت و گاز جهان هستیم. کمبود برق عادی نیست. برخی مشکلات عمدی است.

🔺معاهده آب و هوایی پاریس بهانه جلوگیری از ساخت نیروگاه‌های گازی و بخاری شد.

🔺سرمایه گذاری در صنعت برق صرفه اقتصادی ندارد. از صنعت برق با قیمت گذاری عمدی و زیر بهای تمام شده ، صرفه زدایی کردند.

🔺صورت وضعیت های نیروگاهها گاهی تا دو‌‌ سال بعد پرداخت می شود آنهم با اوراق!

🔺امکان تولید برق در ماه‌های غیر گرم سال برای برخی تولید کننده ها وجود ندارد. از سوی دیگر هم امکان ترانزیت برق صفر است . چون انتقال کاملا دولتی است.

🔺امکان واقعی کردن قیمت برق نیست و برق مفت ترین منبع تولید کنندگان صادرات محور است. برق اکنون یکی از بزرگترین رانت های کشور است.

🔺به تولید کنندگان برق، از صندوق توسعه ملی وام ارزی با نرخ ۴۲۰۰ تومان دادند و با نرخ ۵۷ هزار تومان پس گرفتند. در نتیجه بسیاری از سرمایه گذاران ورشکسته شدند.

🔺دولت ها اعتبارات مورد نیاز وزارت نیرو را تخصیص نمی دهد و بدتر آنکه یارانه را هم از منابع برق می پردازد. جناب چیت چیان وزیر سابق نیرو می گفت ما سالانه به ۲۰ هزار میلیارد تومان بودجه نیاز داریم در صورتی که تنها ۲۵۰ میلیون تومان اختصاص داده اند.


🔺برخی خصوصی سازی ها وبال گردن وزارت نیرو شده اند. خصولتی ها هنوز بودجه دولتی می خواهند. این از عجایب روزگار است.

🔺مهره چینی گسترده یک نماینده در این صنعت غیر عادی است. از نگهبان تا معاون وزیر. نماینده ایی که حتی متولد ایران هم نیست. از طریق حراست ها برای هر کس بخواهند پرونده سازی می کنند و سررشته حراستها به مقامات سابق کمیسیون امنیت ملی مجلس ختم می شود.
پرونده سازی ها برای نخبگان صنعت برق هر روز بیشتر می شود. هر کس را بخواهند حذف می کنند. فقط کافیست سفارش شود.

از نظر مدیریت منابع انسانی این وزارتخانه حتی در تقسیم کار و تخصص گرایی هم مشکل دارد. شغل های بلاتصدی و شاغلان بدون شغل زیادی در این وزارتخانه وجود دارد.

حقوق پرداختی به نیروهای حجمی حتی به اندازه هزینه ایاب و ذهاب نیست. بخصوص نیروهای تشخیص و قطع و وصل‌. این بدون ذره ایی شک با باعث فقر می شود با فساد.

🔺کاهش ولتاژ برای جبران کمبود برق، آب بستن به شبکه است و باعث آسیب دیدن میلیونها قطعه گرانقیمت ابزار دقیق شبکه می شود.