‍ تورم سود نیست که بتوان از آن مالیات گرفت.

✍ مجید گودرزی

در یک نظام اقتصادی که دچار و گرفتار تورم دو رقمی است، شیوه مالیات ستانی باید با اقتصادهای بدون تورم فرق کند.
فعالین اقتصادی هر ساله باید به اندازه تورم سیاستهای جبرانی از محل درآمدهای داشته باشند. تا بتوانند فعالیت خود را بروز رسانی کنند وگرنه جا خواهند ماند.

مثلا در اقتصادی که تورم ۴۰ درصدی دارد ، تا ۴۰ درصد، بازدهی منفی است و در یک رویه کاملا غلط صورت سود و زبان از ناخالص درآمد اقدام به کسر مالیات می کنند. آنهم بدون کسر هزینه های تورم. یعنی دولت از مبالغی که ناشی از تورم و برای جبران تورم است هم ، مالیات می گیرد.

این فشار مضاعفی را به اقتصاد وارد می کند و برای دولت ، تورم نعمت بزرگی است. بدون شک در این وضعیت دولت تلاش می کند تورم بیشتری به تولید و فعالین اقتصادی وارد کند. چون درآمد مالیاتی بیشتری خواهد داشت.

دولت در نظام اقتصادی که دچار تورم است هم از درآمد مالیات اخذ می کند و هم از درنیامد.

بدون شک در اقتصادی که دچار تورم شدید است، باید برای حفظ تولید از ناخالص درآمد بعد از کسر هزینه تورم اقدام به محاسبه مالیات کرد. .

تورم سود نیست و برای بروز رسانی واحد‌های تولیدی و حفظ تولید لازم است هزینه تورم از صورتهای مالی کسر و سپس اقدام به مالیات ستانی کرد .

در اقتصادی که تورم ۴۰ درصدی دارد، اگر مالیات ۲۰ درصدی هم بگیریم، صرفه اقتصادی تا ۶۰ درصد وجود نخواهد داشت و اکنون دومین چالش بزرگ اقتصاد ایران بعد از ارزش افزوده صفر ، چالش «صرفه اقتصادی منفی» است.

فعالیتهای اقتصادی به سختی می توانند به بازدهی بالای ۶۰ درصد یعنی منطقه سود برسند و معدود و انگشت شمار هستند فعالیت‌هایی که بالای ۶۰ درصد بازدهی داشته باشند.

اقتصادی که دچار رکود تورمی است با این شیوه مالیات ستانی بدون شک هم رکود بیشتر و هم تورم بیشتری را تجربه خواهد کرد.. چرا که بدون تورم بیشتر امکان دستیابی به بازدهی مثبت وجود ندارد و افزایش قیمت ها هم بدون شک باعث کاهش قدرت خرید و رکود خواهد شد.

من بارها عرض کرده ام نظام مالیاتی ما کاملا کور است و باید این نظام در جهت تقویت تولید، بازنگری اساسی شود. در بسیاری از موارد برنامه های مالیاتی تولید را تقویت نمی کند و ضد تولید است.