‍ ‍ ‍ دست مالکان تاکسی های اینترنتی تا کتف در جیب رانندگان و مسافران قرار گرفته است؛

✍ مجید گودرزی

فرهنگ سازی از تکنولوژی مهمتر است .
اگر یک تکنولوژی نو، بد فرهنگ سازی شود ، چه بسا کارکردهای آن زجر آور و یا منفی شود.
.
ما بعلت فرهنگ سازی ضعیف بیش از #پنجاه سال در مسیرهای شهری و بین شهری شش و حتی هفت نفره سوار پیکان شدیم. تا شروع کرونا و الزامات بهداشتی ان، حاضر نبودیم استانداردهای سوار شدن بر خودرو را رعایت کنیم.
سوار شدن سه تا چهار نفر در دو صندلی جلو را هر کدام از ما بارها دیده ایم.

حالا تکنولوژی جدیدی وارد شده، ولی گویا قرار است درب به همان پاشنه فشار بر مردم بچرخد.

هر کدام از ما بارها شاهد مشاجره لفظی و حتی درگیری های فیزیکی راننده و مسافر بوده ایم. هنوز جا گذاشتن برخی وسایل و مدارک در خودروهای عبوری ، یک کابوس است.
امنیت سفر هم هر روز مهمتر می شود.
تمام این مشکلات با آمدن تاکسی های اینترنتی تا حدود زیادی حل شد.

اما باز هم خط مشی گذاری غلط و دست درازی ها به حقوق مردم ادامه دارد.

امروز که درخواست سفر از اسنپ داشتم قیمت سفر را ۶۵ هزار تومان اعلام و زمان واریز ۷۵ هزار تومان قیمت زدند. این یک کلاشی و دروغگویی آشکار است. دیروز هم هزینه ۶۸ هزار تومانی را ۷۸ هزار تومان گرفتند.

🔸در هیچ کجای دنیا ناخالص درآمد نه مشمول مالیات می شود و نه کمیسیون. الا در تاکسی های اینترنتی ایران.

کمیسیون برداشت شده از رانندگان شرکتهای اینترنتی ۱۵ درصد اعلام شده است. اما نه از درآمد خالص رانندگان ،بلکه از درآمد ناخالص که شامل هزینه ها هم می شود.

شرکتهای تاکسی اینترنتی از هزینه های رانندگان هم کمیسیون اخذ می کنند!

اگر تنها سی درصد درآمد رانندگان به هزینه هایی مثل خرید خودرو، استهلاک، جریمه، بیمه، سوخت، تعمیرات، تصادفات و... اختصاص داشته باشد، دیگر این کمیسیون ۱۵ درصد نیست، بلکه زمانی که این کمیسیون از خالص درآمد در نظر گرفته شود، ۲۱/۵ درصد است.

آنها در یک کلاهبرداری آشکار هزینه‌های رانندگان را صفر منظور می کنند و‌ این غیر ممکن است. آنها از غیر ممکن هم کمیسیون کم می کنند و قوانین طبیعت را هم نادیده می گیرند.

آنها با اشتباه عمدی در محاسبه کمیسیون، درآمد خود را ۶/۵ درصد افزایش می دهند. این درحالی که این شرکتهای هیچ تعهد و مسئولیتی در قبال نه رانندگان و نه مسافران نمی پذیرند.

آنها بواسطه سازمانهای مجازی، براحتی از مسئولیت های اجتماعی خود شانه خالی می کنند. این شرکتها از فقر مردم سو استفاده می کنند و رانندگان را دست خالی به خانه می فرستند. از سوی دیگر هم هزینه های اضافی زیادی را به مسافران تحمیل می کنند.

در نبود اتحادیه های کارگری قوی، فعلا هر کس هر طور که دلش میخواهد سهم خودش را مشخص می کند.

آنها درآمدهای رانندگان را بسیار بالا اعلام می کنند. این درحالی است که فشار سنگینی به مسافر برای تأمین درآمد بالا و کمیسیون نامتعارف شرکتهای اینترنتی باید پرداخت شود.