آیا قرارداد با چین هم روح دارد؟

✍ مجید گودرزی

یکی از نقاط اختلاف برجام روح برجام بود که به نوعی ورود محصولات آمریکایی را تسهیل می کرد.

اما عودت خودروهای وارد شده به گمرک ایران آنقدر در تضاد با توافقات فرجامی بود که در نهایت آمریکایی ها زیر میز زدند و از برجام خارج شدند و خروج آنها مصداق این مثل فارسی بود که می گوید:
"دیگی که برای من نجوشد..."
دیگ ایران حتی با روح برجام هم برای آمریکایی ها نجوشید.

حالا در شرایط تحریم این بار شرکتهای چینی پشت درهای ایران به صف شده اند و در این اواخر خودرو سازهای ایرانی هر طور که دلشان خواسته گربه رقصانی کرده اند.

قطعا ثبت نام ۷ میلیون متقاضی خودروهای بنجل ایرانی طمع چینی ها را تحریک کرده است.

حالا سوالات مهمی وجود دارد؛

_آیا ایران روح قرارداد با چین را رعایت خواهد کرد و خودرو سازهای داخلی را وارد یک رقابت شدید بین المللی خواهد کرد؟

_آیا خودرو سازها بدنبال قرارداد ننگینی مثل قرارداد با پژو با طرفهای چینی هستند و آنها را وادار به گرانفروشی در بازار ایران خواهند کرد؟

_آیا طفل 60 ساله خودرو سازی ایران قربانی قرارداد با چین خواهد شد و یا چین دست در دست خودرو ساز ایرانی قرار خواهد داد و سهمی از نابسامانی و زد و بند را طلب خواهد کرد؟

آیا بازگشت شرکتهای فرانسوی با همان شرایط قبلی است و وادار به گرانفروشی خواهند شد؟

حمایت نابجا از خودرو سازان تبدیل به حمایت از خودرو سازان داخلی و خارجی شده است و سهم مردم فشار بی امان و گرانی بی سابقه در منطقه و جهان است.

سیاستمداران و خط و مشی گذاران ما ساز صنعت خودرو را از سر گشاد می زنند. سوخت ارزان و تاراج ثروت‌های ملی با قاچاق گسترده و خودروی گران و ایجاد رانت برای داخلی ها و خارجی ها.

واقعی سازی قیمت سوخت و خودرو، سرمایه های کشور را حفظ و سطح کیفی و قیمتی خودرو را متعادل می سازد.