در جامعه ایی که نگهداری سگ نشانه کلاس و شخصیت است و نگهداری گوسفند و گاو نشانه دیگر، نمی توان به رشد آن جامعه امید زیادی داشت.

واپسگرایی و فریب جمعی و رفتارهای غیر منطقی، در جامه ما قابل درک است.

هر گاه توانستیم درک درستی از عملکرد چوپانان و سگ گردانان داشته باشیم، اجرای برنامه های فرهنگی و توسعه ایی آسان تر خواهد بود.

در هیچ کجای دنیا سگ بازان به چوپانان ارجحیت ندارند.
چوپان و گاوچران تولید کننده محصولات استراتژیک هستند، نه شهروند درجه دو.

در کشوری که واردات سگ رونق داشته باشد و دام مولد آن قاچاق شود، اگر مردمش گرسنه نمانند، جای تعجب است.