اگر عقلانیت جای احساسات را بگیرد، امثال شروین حاجی پور حتی خواننده هم نیستند، چه رسد به سیاستمدار

✍مجید گودرزی

«وقتی سایه انسانهای کوچک در حال بزرگ شدن است، خورشید در آن سرزمین در حال غروب کردن است»

دامن زدن به بحران کار سختی نیست. با هر شعار درشت و دهن پر کنی هر کسی امکان شناخته شدن دارد. بدتر آنکه اعتراض سیاسی و رد صلاحیت شده است سوراخ دعای عده ایی که می خواهند تابعیت بگیرند.

سو استفاده از بحران هم کار دشواری نیست. یک نفر که نه خواننده خوبی است و نه اسم و رسمی دارد، با سوء استفاده از یک بحران، می‌شود برترین خواننده!

آنها بدون شک سیاست را نمی فهمند
آنها نمی دانند تبعات بحران سیاسی دقیقا چیست؟
فقط می خوانند تا مشهور شوند.

حاجی پور و خیلی از سلبریتی های دیگر بدون آنکه بدانند چه تبعاتی دامن کشور و مردم را می گیرد، در یک فضای احساسی بدنبال شهرت رفتند. بدون آنکه بدانند موج سواری گاهی آخر و عاقبت خوشی ندارد و همیشه مقصد موج ساحل نیست، گاهی مقصد موج صخره است.

آنها نمی دانند خواندن این اشعار با این حد از هنر نازل و بی کیفیت، اصلا کار سختی نیست.
وقتی نماینده و برنده یک فستیوال جهانی می‌شود یکی مثل حاجی پور به جایگاهی که در آن قرار گرفتیم باید گریست. چراکه در این جایگاهی که بنیادهای آمریکایی تعریف می کنند، خبری از اساتید موسیقی ایران و موسیقی فاخر ایرانی نیست.

وقتی رهبری جریانات سیاسی را امثال حاجی پور و سلبریتی های دیگر بعهده می گیرند فاجعه درست می شود. حمایت سلبریتی ها از روحانی و دولتش و عذرخواهی آنها در پایان دولت و ویرانی کشور در حافظه مردم ما باقی مانده است.

کسانی امثال حاجی پور را تشویق و ترغیب کردند که بقول خود حاجی پور:« مسبب بسیاری از گرفتاری مردم و کشور ما هستند.»

ما باید و باید بفهمیم، وگرنه شایسته نابودی هستیم.

ما باید ریشه مشکلات را بشناسیم وگرنه هر خادمی خائن می شود و هر خائنی خادم.

حاجی پور زمانی فهمید جایزه دهندگانش مسبب مشکلات هستند، که صدها و هزاران نفر در اثر ریختن بنزین بر آتش احساسات جامعه کشته یا مجروح شدند.

گاهی چاره برخی مشکلات تنها یک مصوبه است اما از امثال حاجی پور و سلبریتی های دیگر انتظار راهکار قانونی، عقلانی و جسورانه نیست.

غوغا سالاری و اغتشاش فقط بر عمق مشکلات می افزاید و خشونت چاره هیچ مشکلی نیست. وگرنه افغانستان پیشرفته ترین کشور جهان بود.

سیاست از نظر من پیچیده ترین علم جهان است. اما نه هر سیاستی.

در دنیایی که بزرگان سیاست دنیا مرتکب اشتباهات راهبردی و مصیبت بار برای کشورشان می شوند، با همه امکانات و متخصصین، چرا ملت ما دنباله رو امثال حاجی پور شدند؟

آیا نباید سیاستمداران زبده جای امثال حاجی پور، رهبری اعتراضات و عقلانیت سیاسی را برعهده بگیرند و حمایت شوند؟ چه از طرف حاکمیت و چه از طرف نعمت؟